Nieuwsbrief 18 april

De drie speeltuinbestuurders: “geen goed woord over deze ontwikkelingen”…

Kostendekkende huur speeltuinen: drie bestuurders aan het woord

In de vorige twee nieuwsbrieven heeft u kunnen lezen hoe de stand van zaken was omtrent de kostendekkende huur en wat de gevolgen ervan zijn. De discussie tussen BSW en Stadsontwikkeling is nog in volle gang en daarom laten we deze maand drie speeltuinbestuurders aan het woord: Gerard Asselman (speeltuin Meeuwenplaat), Joop de Jong (speelboerderij Odilia) en Marian Bussem (speeltuin Pernis) delen hun ervaringen en vertellen wat zij van deze ontwikkelingen vinden.

De Jong: “Al jaren bestaat er een vorm van zelfredzaamheid in de speeltuinen. We deden bijna alles zelf, maar op dit moment is het heel moeilijk om aan vrijwilligers te komen en het afschaffen van de ID-banen helpt hier ook niet aan mee. Alle onderhoudswerkzaamheden werden  door de ID-ers gedaan. Nu wordt een professionele hovenier ingeschakeld, die 3 uur bezig is met een klein grasveldje. En dat met twee mensen! Deze particuliere bedrijven zijn duur en bijna niet te controleren.”  Asselman neemt het over: “De ergernis over het zogenaamde preventieve onderhoud (onder andere gras maaien) is bij ons erg groot. De preventieve onderhoud wordt bij ons op eigen kosten en door de speeltuin zelf gedaan, maar tegelijkertijd ontvangt stadsontwikkeling jaarlijks van deelgemeente Hoogvliet middelen die bestemd zijn voor onderhoud groen. En daar valt ook het maaiwerk onder. Dat klopt toch niet?” Bussem: “Ik vind dat de verantwoordelijkheid voor onderhoud bij de deelgemeente moet blijven en Stadsontwikkeling helemaal uitsluiten. Het geld dat nu naar Stadsontwikkeling gaat, kun je beter onder de speeltuinen verdelen en het aan de speeltuinen zelf overlaten. En aan het eind van het jaar verantwoording afleggen aan de deelgemeente. We hebben bewezen dat we met weinig middelen, veel kunnen doen.” Joop de Jong: “Eén van de consequenties is dat je als speeltuin niet meer zelf kunt bepalen of een speeltoestel  nog wel of niet goed genoeg is. Ze halen straks alles uit je handen en gaat naar particuliere bedrijven die erg duur zijn. En dat in deze tijden van economische crisis…dat is de omgekeerde wereld.”

Wat zijn eventuele oplossingen? Asselman: “Laat een speeltuin autonoom blijven en waardeer dat. Onderhoud is ons probleem en we regelen het zelf. Met de deelgemeente als toezichthouder. Op dit moment is er totaal geen overzicht en controle over uitgaven en gemaakte kosten, als het gaat om onderhoud. Uit kostendekkende overwegingen in tijden van crisis moeten de gerelateerde activiteiten van de deelgemeenten centraliseren en delegeren naar BSW.” De Jong: “Ik vind dat het kabinet en college een keer stage moeten gaan lopen in een speeltuin. Daar leer je hoe je met weinig geld grote dingen kunt doen. Wij zijn nu 7 dagen in de week open met een bezetting van twee man personeel. Als de ID-ers straks wegvallen, ben ik bang dat we dan nog maar 5 dagen open zijn. En dan heb ik het nog niet eens over de verzorging van onze dieren.”

Op de vraag wat de toekomst zal brengen, antwoordt Marian Bussem: “Ik denk dat er niet al te veel zal veranderen in onze speeltuin, behalve dan dat het personeel wordt afgeslankt. Helaas zal de energie en motivatie die we altijd hebben gehad, minder worden door al die regeltjes, vergunningen, enzovoorts.” Asselman: “Deze ontwikkelingen en bezuinigingen zijn erg nadelig voor de speeltuinen. Ik ben bang dat we naar een toekomst gaan waarin speeltuinen gedwongen worden om commercieel te gaan. Binnen 5 jaar is het afgelopen met het sociaal laagdrempelige aspect van de speeltuin. En dat akelige moment komt dichterbij dan we durven te hopen.”

De indrukwekkende ‘Green Machine in Tarwewijk…

Green Machine in Wijk- en Speeltuinvereniging Tarwewijk

De GreenMachine is in opdracht van Droog Design, voor het project WIJkonomie Tarwewijk, ontworpen door Doepel en Strijkers en wordt gezamenlijk met Cultureel Denkwerk ontwikkeld en geëxploiteerd. De eerste GreenMachine is in samenwerking met Wijk- en Speeltuin Vereniging Tarwewijk gebouwd en bij hen geplaatst. De uiteindelijke bedoeling van de composteermachine is het lokaal produceren van goede teelgrond ten behoeve van stadslandbouwprojecten of tuinen. Als je speeltuin Tarwewijk nadert zie je een forse constructie staan op het voorpleintje. Het lijkt wel een boerderij, zeggen omwonenden. Dat is ook precies de bedoeling volgens de speeltuin: “We zijn namelijk begonnen met stadstuinbouw.”

Peter Gouw van speeltuin Tarwewijk: “De grote constructie is een watersifon, waarin regenwater wordt opgeslagen. Dit water wordt gebruikt om de wormentorens die eronder staan te bewateren en later ook tuintjes, waarin groenten worden gekweekt. In de wormentorens wordt groot en tuinafval in gegooid. Compostwormen zorgen er dan voor dat dit afval wordt omgezet in compost. Deze compost wordt in zogenaamde ‘squarefoot’ tuintjes gemengd met zwarte grond, waarin vervolgens zaadjes worden geplant. Uiteindelijk moet dit leiden tot de oogst van biologisch gekweekte groenten. Natuurlijk produceren we op deze manier meer compost dan we zelf nodig hebben. Het is dan ook de bedoeling dat de compost en wellicht ook groentezaad wordt geleverd aan – om te beginnen – een viertal locaties in de wijk Tarwewijk. Vervolgens zal in dezelfde soort tuintjes groenten worden gekweekt. Samen met de ontwerpers van de Green Machine, Doepel en Strijkers, werken we er aan om het principe elders uit te zetten. Niet alleen in de Tarwewijk, maar in de toekomst moet ook de rest van Rotterdam hier kennis mee maken en wie weet, landelijk? Op dit moment verzorgen we een zevental tuintjes en ook dat zal nog ‘groeien’! Het één en ander zal worden gebaseerd op ruileconomie: wormen, zaden en producten kunnen worden geruild voor wormen, zaden en producten. Kinderen verzorgen samen met hun ouders de tuintjes en de compostproductie. Uiteraard mogen de gezinnen de oogst houden. Een deel zal wellicht ook worden gebruikt door de kookclub van de speeltuin.”

Even voorstellen: ‘Mamalita’!

In onze rubriek ‘even voorstellen’, schenken we elke maand aandacht aan een medewerker van BSW. Dat onze collega’s over waanzinnige kwaliteiten beschikken en hart voor de zaak hebben, wist u natuurlijk al. Elke medewerker van BSW is uniek, eigenzinnig en heeft ook kwaliteiten die misschien niet bekend zijn bij anderen. Hier het verhaal van Carmelita Cleve, door kinderen, ook wel ‘Mamalita’ genoemd!

Carmelita is in 1996 bij BSW in dienst getreden. Bij Duimdrop Bloemhof behoorde zij, samen met o.a. Piet Looyen, tot de ‘eerste lichting’ Duimdropmedewerkers. Ook begeleidde ze, in het kader van de Brede school,  drie dagen in de week de overblijfactiviteiten op basisschool het Open Venster in Lombardijen. In 2009 verhuisde Carmelita naar het Stichtseplein in Hillesluis.

Er is veel opschudding op het plein. Terwijl Carmelita zich klaarmaakt voor het interview, gaat er een kaart rond en proppen kinderen en volwassen zich in de container om iets op de kaart te schrijven. Het blijkt een kaart te zijn voor Zakaria. De 14-jarige jongen die tijdens een voetbalwedstrijd afgelopen weekend een hartstilstand kreeg. Carmelita: “Zakaria liep vorig jaar hier stage en is een hele zachtaardige en leuke jongen! Afgelopen vrijdag was hij hier nog om te vragen of een vriendje van hem ook stage mocht lopen bij Duimdrop Stichtseplein. En op zaterdag kwamen kinderen aangehold om te vertellen dat hij in het ziekenhuis ligt. Vreselijk!”

Carmelita vindt de buurt net een dorp. “Toen ik hier voor het eerst aankwam, merkte ik een groot verschil met Bloemhof; de mensen hier hebben een bijna dorpse mentaliteit. Iedereen kent elkaar en vooral de jeugd heeft een hele grote verbondenheid met elkaar en met de wijk. Het is eigenlijk één grote familie.” Op de vraag waar het plein zich onderscheid van andere pleinen, antwoordt Carmelita: “De kinderen vormen hier een bepaalde eenheid. Natuurlijk is er ook baldadigheid op het plein, maar dat is overal. Het plein heeft veel aandacht gehad van landelijke media, maar helaas was dat altijd negatief. Ikzelf heb nooit problemen gehad met de jongeren hier op het plein. Ze zitten lekker op het bankje, ik schenk ze soms een kopje thee in en leen ze een damspel of iets dergelijks uit.” Ze vervolgt: “Het gaat er om hoe je de jeugd benadert; als je al voordat ze voor je staan meteen in de verdediging schiet of ze al wegstuurt, zul je nooit een normaal gesprek met ze kunnen voeren. In het eerste jaar werd de container in de fik gestoken, door wie, weten we niet. Alles moest opnieuw beschilderd worden en we moesten alles aan speelmateriaal opnieuw aanschaffen. Een jaar later was het weer raak. Daar word je wel een beetje moedeloos van. Maar daarna is er nooit iets ergs meer gebeurd en is het uiteindelijk een hele leuk en gezellig plein geworden. Ik zou hier nooit weg willen!”